Columns van Saskia van der Elst

Column #2

De tekst ‘Laat het kind in jezelf niet verloren gaan’ irriteert mij altijd.
De boodschap ‘lekker gek blijven doen mensen!’ is ongemakkelijk en gaat voorbij aan waarom het belangrijk is om je kind-oorsprong te behouden.

In dezelfde trant wordt vaak de valse quote van kinderboekenheldin Pippi Langkous gebruikt ‘Ik heb het nog nooit gedaan dus ik denk dat ik het kan!’. Pippi heeft dit nooit gezegd. Zoek het op via google, of beter nog lees de verhalen over Pippi.

Ik erger me aan die uitspraken omdat het nep is. Het klinkt kinderachtig. Niet origineel. Een volwassene die zich als een kind gedraagt is potsierlijk. Pippi Langkous fout citeren is nogal knullig en afgezaagd.

Spelen
Spelen roept een kind-associatie op. Dat is terecht, kinderen weten nog hoe je moet spelen. Als kind zijn we meestal op ons best, zonder al teveel invloed van de wereld die het beter weet. Dat vrije gevoel verliezen we als we volwassen worden. We raken onze oorspronkelijkheid kwijt, hetgeen wat jou jou maakt raakt ondergesneeuwd door ‘hoe het hoort’.

Durf
Ik promoot het spelen voor volwassenen. Als je durft te spelen laat je de kaders die het leven je opgedrongen heeft los. De vrijheid van een kind, zonder kinderachtig te doen. Daarmee kom je terug bij wie je bent.

En wat blijkt? Je was al helemaal goed gelukt. Daar heb je geen onnozele kreten voor nodig. Alleen een beetje lef. Daarin kun je Pippi dan weer wel als voorbeeld nemen.

Column #1

at ik mij vooral herinner van mijn inschrijving bij de Kamer van Koophandel is dat ik erheen ben gereden met de auto. Ik had pas kort mijn rijbewijs en vond rijden niet fijn. Parkeren vond ik al helemaal een crime. Ik was zenuwachtig die dag voor het parkeren. Verrassend genoeg lukte het om mijn auto achteruit perfect in een vak te zetten. ‘Hij staat helemaal recht!’ jubelde mijn hersenen.

Autorijden en ondernemen lijken op elkaar 
Je moet goed opletten, beslissingen nemen, de baas zijn. Door ervaring word je er beter in. Dat lukte mij zeker met ondernemen.
Ik ben negen jaar verder en ik houd meer van mijn bedrijf dan ooit. Ik zit achter het stuur en volg mijn eigen weg. Waar ik in het begin graag een bedrijfstomtom had gewild ben ik nu dolblij dat niemand zich ermee bemoeit.

Het verschil
Groot verschil met autorijden is dat de ongelukken die ik veroorzaak in mijn bedrijf van mij zijn. Ik rijd soms verkeerd, ik bots tegen de vangrail, ik vergeet weleens in mijn spiegels te kijken. Meestal leidt het tot iets beters. Iets wat ik anders niet had gezien. Deze ‘bedrijfsongevallen’ zijn een geluk bij een ongeluk. Op de weg zou dat toch anders zijn.

Weet je
Ik ben toentertijd gestopt met autorijden. Nu denk ik voorzichtig aan opnieuw proberen. Als ik mezelf kan leren rijden in mijn bedrijf, waarom dan niet in een auto. ‘Ik rijd helemaal recht’ hoor ik mijn hersenen al jubelen. Wie weet waar het mij brengt.